BLOG ZininZen

 

Na enige tijd goed nagedacht te hebben heb ik besloten dat wat er op dit moment speelt in mijn leven te gaan delen in een blog. Voor diegene die mij nog niet persoonlijk kennen. Mijn naam is; Marieke van Boxtel, Yogadocente en eigenaresse van Yogastudio ZininZen, 40 jr en alleenstaande moeder van 2 geweldige kids van 16 en 10 jr. Door middel van deze blog wil ik jullie een inkijk geven in mijn leven en hiermee ook mijn beweegredenen onderbouwen waarom ik vanaf heden 'Yoga bij Borstkanker' aanbiedt. Ik hoop met mijn verhaal oa vrouwen te inspireren hoe om te gaan met tegenslagen in je leven en hoe Yoga je daarbij kan gaan helpen. 

BLOG 1 geplaatst op 04-11-2019 (de diagnose)

Maandag 9 sept 2019 om 15.00 komt die bevestiging van dat wat ik misschien stiekem diep van binnen al wist..... maar waarvan ik ook dacht; daar ga ik dan Yogadocente, gezonde leefstijl en toch overkomt mij dit. Ja, dit kan iedereen overkomen, ook mij was de gedachte die daar op volgde.

De diagnose borstkanker...........

Pfff, op dat moment schakel ik en kom ik in een modus van; Ok, wat gaan we doen, hoe, wie, wat en wanneer...... (schakelen is een van mijn sterkste kanten waar ik vaak heel blij van wordt, dit is wel even anders schakelen hahaha). Het behandelplan wordt met me besproken en ik kan hier prima in mee.. Operatie en 20 bestralingen is zoals het er nu voor staat. Vervolgens worden nog wat dingen uitgelegd en tegelijkertijd wordt er een MRI scan in gepland voor nader onderzoek. Met al deze info, afspraak en infomap over borstkanker gaan mijn moeder en ik toch behoorlijk optimistisch naar huis. (Bepaalde nuchterheid die wij bezitten denk ik😉 en diegene die mij en mijn moeder goed kennen weten wat ik bedoel en hoe dat er ongeveer aan toe gaat bij ons🙈😂)

Een middag vol telefoontjes volgt waarin ik iedere keer opnieuw mijn verhaal doe en vertel wat er aan de hand is. Het vertellen tegen mijn twee prachtige kids dat er 1 plekje niet goed is en ik hiervoor behandeld moet worden gaat me goed af. Ik merk ook aan die twee kanjers van mij dat ze dit samen met mij/ons als gezin aankunnen. Ik probeer zoveel als ik kan hun zorgen weg te nemen ook al weet ik dat dat niet altijd zal gaan! ‘S avonds ga ik zoals normaal richting de studio want er is les. Die avond zal een nieuwe Yogadocente les gaan geven aan mijn groep dus super benieuwd! Uiteraard komt ook hier het moment dat ik mijn verhaal doe en vertel wat er met me aan de hand is. Uiteraard komt dit ook bij al die lieverds in de studio rauw op hun dak! Stukje ongeloof maar vooral hele fijne dikke knuffels die al snel volgen! Wauw wat ben ik dan weer een ontzettend rijk mens!!


BLOG 2  De weken erna geplaatst op 11-11-2019 

In diezelfde week volgt op donderdag de MRI-scan om evt andere plekjes uit te sluiten. (Spannend vond ik dat wel vanwege de; stel dat gedachte) Op maandag 16 sept ga ik samen met mijn moeder richting het ETZ  in Tilburg voor de uitslag... Pffff kan je zeggen dat ik alleen maar kon hopen op een goede uitslag!! Gelukkig!! Mijn chirurg gooide het er ook gelijk in; de MRI is goed hoor!! Directe ontlading en een diepe zucht volgde bij mij en mijn moeder! YESSS, het is alleen dat ene plekje!! Bizar hoe blij je dan kan zijn!! Na eerst nog wat uitleg, hebben we mijn operatie ingepland welke op 8 oktober zal plaatsvinden!! Om daarna samen met mijn moeder heerlijk dit goede nieuws te gaan vieren tijdens een lekkere lunch! De dagen daarna voel ik me goed en zit ik vol van vertrouwen dat het goed komt! (Dat zit ik overigens nog steeds😉) Ik voel mezelf energiek en een heel gelukkig mens!! Uiteraard heb ik ook mijn mindere momenten waarin ik mezelf absoluut besef dat ik niet gewoon een griepje heb. Op die momenten doorvoel ik dit en laat ik alles wat daarbij hoort op het gebied van emoties er zijn! Vechten hier tegen heeft naar mijn idee geen zin en dat doe ik dan ook niet! Mijn zorgen voor mijn zaak en of ik alles draaiende kan houden hoort ook bij die mindere momenten. Maar daar waar ik me zorgen maakte, worden mijn zorgen weggenomen door de meest lieve mensen om me heen die aanbieden mijn lessen over te nemen zodat ik zoiezo in de week van mijn operatie gewoon kan herstellen. Wauw, zo bijzonder en fijn dat dit opgepakt wordt door deze lieverds die al een behoorlijke tijd ook mijn lessen volgen!! Het besef dat daar waar je ‘geeft’ mag je dus ook ‘ontvangen’ komt enorm bij me binnen en wordt direct opgevolgd door het gevoel van dankbaarheid wat zich ontgrendeld tot in mijn diepste kern! Opluchting en het gevoel even zorgeloos te zijn is zo fijn. (een gevoel wat ik al lang niet meer gevoeld had!) Hoe bijzonder is het dat ik dat nu toch maar even door wat me overkomt mag voelen en hier ook gelijk weer een prachtig inzicht in en tot mezelf krijg!! Tegelijkertijd verschuiven en veranderen er ook dingen in mijn prive leven! Want jemig, wat heb ik een dijk geweldige vriendinnen en uiteraard ook vrienden. Iedereen is er gewoon, ik wordt verrast met de meest lieve cadeautjes en vooral fijne momenten samen met hun! Rijkdom is dat! Bizar toch wat er in een korte tijd allemaal gebeurt. Nu ruim twee weken later kan ik oprecht zeggen dat ik mezelf eigenlijk zoveel rijker/completer voel als mens en besef ik me des te meer dat ook ik mag ontvangen in dit leven! (Overigens schrijf ik dit om 02.00 uur ‘s nachts op een moment dat ik niet kon slapen geen idee waarom ik niet kan slapen maar het is zo😊 voor mij is dit nu blijkbaar een mooi moment om te schrijven). Nu even de rust erin en op naar mijn operatie op 8 oktober.

BLOG 3 De operatie; geplaatst op 12-11-019

Best een gekke gedachte dat je geopereerd wordt en ze iets uit je gaan halen wat niet ok is of beter gezegd als je het zou laten zitten zou het wellicht ‘mijn dood’ kunnen worden. Over de dood gesproken; op vrijdag 4 Oktober (3 dg voor mijn operatie) ga ik naar de uitvaart van de vader van mijn lieve vriendin Kristel. Jemig wat vindt ik dat heftig. Zit ik dan, een potje ziek te wezen......de gedachte die ik dan heb is; als dit wat ik nu heb niet goed gaat aflopen, dan eindig ik dus hier....dikke tranen rollen over mijn wangen en besef me des te meer hoe kwetsbaar we zijn als mensen.. Femke zit op dat moment naast me en slaat een arm om me heen en is er gewoon, zo fijn! Ondertussen is daar ook nog het verdriet van Kristel en haar familie want zij zijn tenslotte hun vader verloren die de strijd tegen zijn ziekte heeft verloren. Daar waar het heel intens voelde sloten we deze dag prachtig af en vierde we het leven van haar vader! Bijzonder dat ik daar bij mocht zijn en de verbinding die je dan als vriendinnen voelt is zo waardevol! Na deze intense dag volgt een rustig weekend en mijn operatie datum nadert. Op Maandag 7 oktober worden alle voorbereidingen getroffen voor de operatie, de lymfprocedure heb ik ‘s ochtends al om 09.00 uur in het verbeeten instituut waar ik via 2 injecties een vloeistof ingespoten krijg en daarna weer kan gaan om vervolgens 2,5 uur later weer terug te komen voor een scan om te kijken of de desbetreffende lymfklier(en) zichtbaar zijn welke daarna gemarkeerd worden zodat de chirurg morgen weet waar ze moet zijn! Diezelfde dag ga ik ‘s middags naar het ETZ in Tilburg om een ‘draadje’ aan te laten leggen. Wat ze dan doen is een ijzerdraadje met een weerhaakje aanbrengen in het midden van de tumor zodat ook deze goed traceerbaar is voor de chirurg zodat zij precies weet hoeveel weefsel ze moet verwijderen tijdens de operatie. Ik dacht van te voren nou, dat wordt me wat allemaal maar gelukkig viel het reuze mee. Alles wat ik meemaak en onderga is compleet nieuw voor me en ik probeer het dan ook maar gewoon allemaal over me heen te laten komen en er ook vooral niet te veel van te vinden! Het is toch zo........... Na deze voorbereidingen ga ik keurig afgeplakt met prachtige pleisters😉 weer richting huis en wordt ik de volgende dag om 09.15 uur verwacht in het ETZ. Overigens is mijn allerliefste mams weer aan mijn zijde en doorlopen we dit samen! Uiteraard met de nodige lach momenten en een boodschap tussendoor rijden we samen overal naar toe! Die maandagavond ben ik gewoon lekker thuis en slaap ik die nacht prima! Wanneer mijn wekker gaat op di 8 okt ben ik opgewekt, licht gespannen en realiseer ik me; vandaag wordt ik dan echt geopereerd (iets wat ik nog niet eerder heb ondergaan) en ga ik onder narcose! Nieuwsgierig dat ik ben,  ben ik zooo benieuwd hoe ik dat ga vinden!!😊Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis word ik netjes naar de kamer gebracht en krijg ik een bed toegewezen.....naja bed, ik kwam net uit bed, dus nee, deze dame wacht wel gewoon op een stoel! Tikje eigenzinnig ben ik wel... Om 11.30 uur wordt ik gevraagd om mezelf klaar te gaan maken om mee te gaan naar de OK! Het gaat echt gebeuren nu dacht ik! Ik trok die prachtige ‘blauwe jurk’ aan die voor me klaar lag en daar ging ik! Even later aangekomen in de voorbereidingsruimte had ik een super leuke dame die mijn infuus aanbracht... (ging niet heel handig gezien ik lastig te prikken ben, maar het is uiteindelijk gelukt) Nou daar ga je Marieke kon ik alleen maar denken...... Vol in de overgave..... Overgave was mijn ‘thema’ die dag.... (iets wat ik soms best lastig vindt, controle voelt meer veilig vaak) Eenmaal op de OK, was daar mijn chirurg, direct hadden we weer een gezellig praatje en vroeg ze me, waar ik op dit moment aan kon denken of waar ik in ieders blij van werd. Mijn antwoordt daarop was; doe mij maar een leuk feestje op het strand met een lekker techno muziekje.... voetjes in het zand en.......................WEG WAS IK!! Om even later (denk een uurtje ofzo) weer wakker te worden uit deze heerlijke trip Hahahaha..... mevr van boxtel hoorde ik........terwijl ik nog heerlijk in mijn droomwereldje was...... Euh ja, dat ben ik en opende mijn ogen om me vervolgens direct te beseffen dat het al klaar was en ik dus echt geopereerd ben!! Enkele minuten later genoot ik van een ijsje en weer even later werd ik teruggebracht naar de kamer waar mijn moeder en inmiddels ook mijn zoon waren!! Ik weet nog dat ik rechtop met een glimlach terugkwam!! Heb mezelf vervolgens direct weer aangekleed en ik was er klaar voor om te gaan!! Nou ja, na twee controles.... dus nog even geduld...(lastig is dat voor mij geduldig zijn😬😂) Uiteindelijk kwam daar om 16.10 uur het verlossende bericht; U mag naar huis mevr van Boxtel! Heerlijk, lekker naar huis en op naar een goed herstel....... 


BLOG 4 Het herstel....geplaatst op 12-11-2019 

Na de operatie heeft mijn moeder die nacht bij mij geslapen omdat ik niet alleen mocht zijn. Ook best gek, ben je 40 jr en komt je moeder bij je slapen omdat je dus alleen bent.... Gelukkig is mijn moeder mij nooit teveel en wordt ik vrijwel altijd blij van haar en hebben we het oprecht gezellig samen dus is het geen straf dat ze er is. Na een waardeloze eerste nacht ben ik de volgende dag best een beetje brak. Vanaf die dag komen mijn lieve vriendinnen langs om mij een knuff te geven en kletsen we gezellig. Ik wordt wederom enorm verwend met prachtige bloemen en cadeautjes.... te lief allemaal.. Ik voel me best wel goed en lijk prima te herstellen. Heb voldoende energie en dacht nou, appeltje-eitje..... of toch niet?! Nee, niets is minder waar ik heb behoorlijk veel last van mijn oksel waar enkele lymfklieren zijn weggehaald. Maar goed  het zal er wel bij horen dacht ik... Misschien heb ik al wel teveel gedaan. Aangezien ik een week na de operatie weer les aan het geven was en dacht ja hoor dit lukt wel! (Mijn oksel leek toch niet helemaal goed te herstellen maar was een week later bij de controle en uitslag van mijn lymfklieren (die gelukkig ‘schoon’ waren😅) nog niet zorgwekkend. Dus ging ik weer naar keurig naar huis en dacht ik moet wellicht toch meer rust nemen... Dat veranderde niks aan mijn klachten en ik kreeg uiteindelijk steeds meer last en voelde me algeheel er niet lekker van, ook slapen deed ik inmiddels niet meer omdat ik simpelweg niet meer wist hoe ik moest gaan liggen. Uiteindelijk was ik er wel klaar mee en voelde dit is niet ok! Na een afspraak bij de oncoloog ben ik die middag weer gezien in het ETZ en toen mijn chirurg me zag zei ze; direct aan de antibiotica dit is niet ok! Zo gezegd zo gedaan en 3 dg later had ik alweer een normale oksel en sliep ik voor het eerst na 3 wk een nacht! Wow wat een heerlijk gevoel is dat! Door deze antibiotica kuur zijn mijn bestralingen wel wat uitgesteld zodat ik goed verder kan herstellen. 

Inmiddels geef ik ook weer gewoon les en functioneer ik weer als vanouds of beter gezegd als nieuw...... Want wat was, is niet meer en komt ook niet meer terug! Dit is iets wat ik me telkens besef.... en dat is ok! Ergens geeft dit ook ruimte, ruimte voor groei en te zijn met dat wat er is in het NU! Het laatste stuk van dit bijzonder pad dat ik nu bewandel ga ik vol energie tegemoet!!